Meer over roestvast staal

Wat is RVS?
We spreken van roestvast staal indien het staal tenminste 12% chroom bevat. Op dit moment zijn er circa 200 verschillende legeringen die het predikaat “roestvast” verdienen. Regelmatig worden er gemodificeerde of nieuwe legeringen ontwikkeld. Daarnaast wordt een groot aantal andere elementen toegevoegd om het RVS specifieke eigenschappen te geven. Andere elementen die worden toegevoegd zijn o.a. nikkel (Ni), mangaan (Mn), molybdeen (Mo), koolstof (C), titaan (Ti), koper (Cu), zwavel (S), stikstof (N) en selenium (Se). Diverse RVS-soorten hebben chroom als enig legeringelement. In deze gevallen spreken we van “chroomstalen” of ferritisch roestvast staal. Chroomstaal heeft in grote lijnen dezelfde eigenschappen als gewoon constructiestaal, echter met het grote verschil dat het passief geworden is en zal blijven, indien de corrosiebelasting niet te groot wordt. Vanwege de geringe corrosiebestendigheid zijn de toepassingen dan ook vrij beperkt.

Waarom en wanneer RVS
Roestvast staal wordt met name ingezet vanwege de specifieke corrosiewerende eigenschappen die het metaal bezit. Deze corrosiebestendigheid is het gevolg van het natuurlijk vermogen van roestvast staal tot het vormen van een beschermende oxidehuid. Deze oxidehuid is echter uitermate dun en dus erg kwetsbaar. In de constructiefase en tijdens transport kan de oxidehuid beschadigd raken. Het gevolg is dat het roestvast staal zijn corrosiebestendigheid verliest en (corrosie) schade, afhankelijk van de gebruikstoepassing kan ontstaan.

Invloeden die kunnen leiden tot corrosieschade
– Warmte inbreng zoals bij lassen waar verkleuring en chroomverarming ontstaat
– Besmetting met vreemd ijzer door bijvoorbeeld gereedschappen of de omgeving
– De aanwezigheid van chloriden en zouten in het milieu of het medium
– Vervorming van het materiaal zoals bij buigen en zetten waarbij structuurverandering in het materiaal ontstaat

Beitsen na de constructiefase verwijdert chroomverarmde zones en vreemd ijzer, herstelt de corrosiebestendigheid en brengt deze weer volledig terug naar het oorspronkelijke niveau van het basismateriaal.